Guinness Storehouse: zwiedzanie dublińskiego browaru
Muzeum firmowe to gatunek, do którego podchodzę nieufnie: firma opowiada w nim sama o sobie, a bilet jest przepustką do reklamy. Przyznaję, że w Dublinie nie spodziewałem się po tej wizycie prawie niczego. Wyszedłem zachwycony. Guinness Storehouse to siedmiopiętrowa interaktywna ekspozycja poświęcona najsłynniejszemu piwu irlandzkiej kuchni; mieści się w dawnej fermentowni, na terenie browaru przy bramie St. James's Gate, gdzie piwo warzy się już od ponad dwóch i pół wieku.
Czym jest Guinness i dlaczego nie jest czarny
Guinness to stout, ciemne piwo górnej fermentacji z prażonego jęczmienia. Ziarno praży się podobnie jak kawa i w tę samą stronę idzie smak: kawa i gorzka czekolada z wytrawnym finiszem. Gęstej, kremowej piany nie tworzy dwutlenek węgla, tylko azot o drobniejszych bąbelkach - rytuał nalewania na dwa razy, nieodłączny od pinty, opisuję w tekście o dublińskim pubie Long Hall. Do jednej drobnostki przyznaje się sam producent: Guinness w rzeczywistości nie jest czarny, pod światło ma ciemną, rubinową czerwień. Nazwa to zangielszczone irlandzkie Mag Aonghusa, "syn Aonghusa" - piwo nosi nazwisko rodu założyciela, nie nazwę miejsca ani surowca.
Stout tylko podaje się za irlandzki wynalazek. Portera, jego poprzednika, wymyśliła Anglia - konkretnie osiemnastowieczny Londyn - i wzięła jego nazwę od tragarzy z tamtejszych targowisk. Guinness przejął londyńską recepturę, wkrótce nie warzył już nic innego i z angielskiego stylu z czasem zrobił irlandzki symbol. Irlandzkiego stouta nie warzy jednak sam: Murphy's i Beamish z Corku toczą z dublińskim gigantem cichy regionalny spór, a z tego samego londyńskiego przodka rozwinął się nad Bałtykiem dolnofermentacyjny porter bałtycki. Najwięcej Guinnessa wypija się zresztą wcale nie w Irlandii - od 2007 roku drugim co do wielkości rynkiem marki jest Nigeria, tuż za Wielką Brytanią i przed samą Irlandią; trafia tam mocniejsza wersja eksportowa Foreign Extra Stout.
Umowa na 9 000 lat
Najcenniejszy eksponat ekspozycji leży pod szkłem: umowa najmu, którą ostatniego dnia 1759 roku podpisał trzydziestoczteroletni piwowar Arthur Guinness. Wynajął wtedy podupadły, nieużywany browar z czterema akrami gruntu, młynem i stajniami - na 9 000 lat za 45 funtów rocznie. Jak na owe czasy był to plan biznesowy niebywale pewny siebie, ale wypalił: browar już nigdy nie odszedł spod bramy St. James's Gate. Kuriozalny najem, nawiasem mówiąc, nie trwa do dziś - według większości źródeł firma wykupiła grunty na własność w minionym stuleciu. Dokładnych losów umowy nie podaje żadne oficjalne źródło, co przy dokumencie ważnym do roku 10759 jest właściwie zrozumiałe.
Siedem pięter wokół szklanej pinty
Ekspozycja wije się wokół szklanego atrium w kształcie olbrzymiej pinty i zwiedza się ją swobodnie, we własnym tempie. Mało które muzeum pozwoliło mi dotknąć tylu rzeczy: zanurzysz dłoń w ziarnach nieprzetworzonego jęczmienia, zmoczysz palce w kaskadzie wody, z której warzy się piwo, i powąchasz jęczmień w różnych stopniach prażenia. Całe jedno piętro należy do bednarzy - w latach dwudziestych minionego wieku dla Guinnessa pracowała połowa wszystkich dublińskich bednarzy, a ostatnią drewnianą beczkę napełniono tu w 1963 roku. Kolejne piętro dostała reklama, w której Guinness jest mocarstwem od blisko stu lat: słynnego tukana ze szklankami na dziobie stworzyła Dorothy L. Sayers, przerabiając pierwotnie namalowanego pelikana, autorka powieści detektywistycznych, która dorabiała pisaniem reklam. Całość ma rytm szkolnej wycieczki do fabryki, tyle że bez kart pracy i z piwem na koniec.
Bilet kupuje się z góry online na konkretny dzień i godzinę, przy wejściu nie ma więc żadnej kolejki i w środku jesteś praktycznie od razu. Zwiedzanie zamyka sklep firmowy: wybór jest nieprawdopodobnie szeroki, od koszulek po regał butelek do domowego barku, a ceny są jak na muzealne sklepy zaskakująco przystępne.
Stout nad dachami Dublina
Zwiedzanie kończy się w Gravity Barze na siódmym piętrze, gdzie na każdy bilet przypada jeden drink do wyboru. Wziąłem Foreign Extra Stout, mocniejszą wersję eksportową z 7,5 % alkoholu, i ze szklanką przy przeszklonej ścianie oglądałem Dublin z góry. Od zwykłej pinty jest gęstszy i wyraźnie bardziej gorzki, prażony ton przesuwa się z kawy w gorzką czekoladę, a jak na swoją moc pije się zdradliwie łatwo. Bilet kosztował 22 EUR od osoby, a drink w Gravity Barze był już w cenie. Do muzeum firmowego wchodziłem jako sceptyk; lepszej reklamy niż tych siedem pięter Guinness jednak nigdy nie nakręcił.
Guinness Storehouse
