Bar Nonna Emilia: Sorrento'nun balıkçı mahallesinde aperitif
Bir balık ağı göz göz onarılır, bu işte acele olmaz. Marina Grande'nin balıkçıları ağlarını doğrudan rıhtımın taşlarına, aperitif masalarından birkaç adım öteye seriyor - ve bu işin temposu sanki buradaki herkes için geçerli.
Bar Nonna Emilia, Sorrento'nun balıkçı mahallesi Marina Grande'nin tam rıhtımında küçük bir bar ve İtalya'da aperitifin neden aceleyle içilmediğini kısa sürede gösteriyor. Buraya araba neredeyse inmiyor, deniz masadan uzansan dokunacağın kadar yakın ve kimse saatine bakmıyor.
Marina Grande'nin iki Emilia'sı
Nonna İtalyancada büyükanne demek ve tabeladaki bu kelime de bizim Çekya'da büyükannenin pazar günü kurduğu sofranın vaat ettiğini vaat ediyor: kimse acele etmez, kimse aç kalkmaz. Barı 2010'da yörenin köklü yeme içme ailelerinden Cacace ailesinin iki kuzeni açtı ve adını kendi Emilia'larının onuruna koydu - açılış haberinde onlardan "nipoti" diye söz ediliyor; İtalyancada bu kelime hem yeğen hem torun anlamına geliyor, yani akrabalığın tam derecesini dil kendine saklamış. Birkaç ev ötede ise 1947'de Emidia Ianieri'nin kurduğu Da Emilia trattoriası var - ona da kimse Emilia'dan başka bir adla seslenmezdi. İki adın aynı kadına ait olup olmadığını hiçbir kaynak açıkça söylemiyor. Her hâlükârda burada neredeyse seksen yıldır "Emilia" diye seslenilince dönüp bakan biri hep var.
Merdivenle inilen mahalle
Marina Grande, Sorrento'nun geri kalanından neredeyse kopuk bir yerdi: buraya inen yol ancak 1950'lerde yapıldı, o zamana kadar aşağıya yalnızca kayaya oyulmuş merdivenlerden iniliyordu. Mahallenin kendi temposunu koruması belki de bundan - yukarıda gezinti caddesi ve vitrinler, aşağıda karaya çekilmiş tekneler ve taşlara serilmiş ağlar. Yalnız isimlere dikkat: Capri feribotları, adına rağmen daha büyük ve daha kalabalık liman olan Marina Piccola'dan kalkıyor. Marina Grande, yani "büyük" olan, ikisinin daha küçük ve daha sakin olanı. Bunda mantık arama, yerliler oraya hiç koymamış. İtalyan basını bugün buradaki balıkçılardan mesleğin son kuşağı diye söz ediyor; sabahları taşlara serilen ağlar ise şimdilik tersini söylüyor.
Marina Grande'de ne içilir?
Buranın tercihi limoncello spritz: limoncello, prosecco ve gazlı su. Spritz tarzı son yıllarda bütün İtalya'yı saran bir moda, ama ana malzeme gerçekten buraya ait - Sorrento'nun taraçalarında yetişen limonlar IGP coğrafi işaretiyle koruma altında ve hem bu likörde hem de delizia al limone tatlısında yerini buluyor. Menüdeki ikinci içki, şeftali suyu ile prosecco karışımı Bellini ise bu kıyıya ülkenin öbür ucundan gelmiş: 1948'de Venedik'teki Harry's Bar'da karıştırıldı ve adını ressam Giovanni Bellini'den aldı, çünkü içki barmene onun tablolarındaki pembeyi hatırlatmıştı. Yani Bellini'nin balıkçılarla hiçbir ilgisi yok, ama su kenarında kimse bunu yüzüne vurmuyor. Zaten İtalya'da aperitif, günün başlı başına bir faslıdır: akşam yemeğinden önce, yavaş yavaş içilir, yanında bir kâse zeytin ya da birkaç tuzlu kraker olur ve kimse saatine bakmaz. Nonna Emilia doluysa da dert etme - rıhtımda başka mekânlar da var ve hepsi aynı manzarayı paylaşıyor.
Uzadıkça uzayan bir aperitif
Bar Nonna Emilia'ya Sorrento'da bir nisan yürüyüşü sırasında uğradık. Güneş artık iyiden iyiye ısıtıyordu, çevre sakindi ve masamızdan denizi, iskeleyi ve ağlarının başındaki balıkçıları görebiliyorduk; o suyun kenarında zaman, bu sakinliğe bakılırsa olması gerekenden hızlı akıyor. Limoncello spritz buz gibiydi, limonun keskinliği öne çıkıyordu ve ağır ağır içilecek kadar tatlıydı; yanındaki Bellini ise şeftali gibi tatlıydı, hem de fazlasıyla. İki içkinin fiyatı da aynıydı: 7 EUR. Aşağıdaki balıkçılar o öğleden sonra kim bilir kaç göz onardı. Biz de birkaç kadeh devirdik. Ben buna beraberlik derim.
Nonna Emilia
