Pizzeria da Michele: ünlü Napoli pizzacısının Sorrento'daki adaşı
Dünya da Michele adlı pizzacılardan aslında yalnızca birini tanır: Julia Roberts'ın Eat Pray Love (Ye Dua Et Sev) filminde margherita ısmarladığı ve adı o günden bu yana Londra'dan Tokyo'ya yetmişten fazla şubesi olan bir zincire dönüşen Napoli'dekini. Sorrento bu zincirin resmî listesinde yok. Yine de burada, Via Fuori Mura'da üzerinde Pizzeria da Michele yazan bir tabela asılı.
Sorrento'daki Pizzeria da Michele küçük bir pizzacı ve rosticceria: bir fırın, bir tezgâh, eve servis ve girişin önünde birkaç plastik masa. İtalyan mutfağını rehberlerin ulaşmadığı yerlerde yaşatan binlerce mekândan biri; Napoli'deki ünlü adaşıyla tek ortak yanı da adı.
Adı için dava açmasına gerek kalmayan Michele
Da Michele "Michele'nin yeri" demek; Michele ise Güney İtalya'da neredeyse bizim Çekya'daki Honza kadar (Türkiye'deki Mehmet kadar diyelim) yaygın bir isim. Sorrento'daki pizzacıyı Napoli'nin pizzacı hanedanından hiçbir Condurro işletmiyor: işletmenin arkasında Michele Sorrentino var - adıyla soyadıyla sanki Sorrento'da pizzacı işletmek için doğmuş bir adam. Üstelik Napoli'yle hiçbir bağı olmadan mekânına kendi adını veren tek kişi de o değil: yarımadanın öbür ucundaki Massa Lubrense'de de da Michele adlı bağımsız bir pizzacı var.
O ünlü isim 1870'te Napoli'de, Salvatore Condurro'nun pizzacısını açtığı yıl doğdu; pizzacı adını onun oğlu Michele'den alıyor ve Forcella semtinde bugün de yalnızca iki çeşitten oluşan menüsünü koruyor: margherita ve marinara, fazlası yok. Da Michele adı yüzünden gerçek bir dava da görüldü, hem de Condurro ailesinin kendi içinde: Napoli mahkemesi sonunda tabelada bu adı kullanma hakkını yalnızca tarihî mekâna ve onun resmî zincirine tanıdı; diğer akrabalar adı hem cephelerinden hem de internet alan adlarından kaldırmak zorunda kaldı. Sorrentolu Michele ise bütün bu davayı, kendi adı kendine yeten birinin rahatlığıyla izleyebildi.
Surların dışındaki pizzacı
Via Fuori Mura'nın anlamı tam olarak "surların dışında" ve mekân da tam bu izlenimi uyandırıyor - ben de oradan, merkezin dışında kaldığı hissiyle ayrıldım. Oysa bir zamanlar arkasında yükselen surlar çoktan yok olup gitti: fırından Sorrento'nun ana meydanı Piazza Tasso'ya yalnızca birkaç adım var - ama gezinti caddesi buradan geçmiyor, bu yüzden tezgâha elinde haritayla dolaşan turistlerden çok pizzasını paket almaya gelen yerliler uğruyor. Mekân zaten bütün Sorrento Yarımadası'na eve servis yapıyor.
Pizza ise Sorrento'ya körfezin karşı yakasındaki, yirmi beş kilometre ötedeki Napoli'den, oranın fırınlarında yetişmiş pizzacılarla geldi; yerliler zamanla kendi versiyonlarını da eklediler: kenarı daha basık, yarımadanın fiordilatte mozzarellasıyla yapılan pizza sorrentina. Pizzeria da Michele'nin menüsü ise Napoli'deki katı gelenekçiliğin tam tersi: Forcella'da kapıdan bile sokulmayacak malzemelerle kaplı pizzaların yanında tavuk, makarna ve rosticceria tezgâhından kızartmalar da var. Fırını iş başında görmek istersen siparişini tezgâhta ver - her şey gözünün önünde yapılıyor.
Plastik bir masada yedi avro
Sosisli, patlıcanlı ve fesleğenli pizzamı tezgâhta sipariş ettim (bkz. Sorrento'da nerede ne yenir?) ve beklemek başlı başına bir gösteriydi: çalışanlar saat gibi işleyen bir düzenle pizzaları birbiri ardına fırına sürüyordu - hamur, fırın, kutu, sıradaki. Dışarıda, plastik bir masada yedim; etrafımda çoğunlukla yerliler oturuyordu. Pizza 7 EUR'ydu ve parmaklarımı yedim: hamur ince ve koyu kabarcıklar oluşana dek pişmiş, patlıcan yumuşacık ve yağı iyice çekmiş, sosis ise fesleğen yaprağını kendiliğinden çağıracak kadar tuzluydu. Sonra içeri girip pizzayı övdüğümüzde çalışanlar içtenlikle sevindi - surların dışına yolu düşen bir turist burada pek sık görülmüyor. Yedi avroya kimseyi bu kadar sevindirdiğimi hiç sanmıyorum.
Pizzeria da Michele
