Irańska herbata
Herbata bez cienia przesady jest jedną z najważniejszych rzeczy w codziennym życiu mieszkańców Iranu. Odgrywa istotną rolę w irańskiej kulturze i obyczajach. Iran należy do krajów o największym spożyciu herbaty na świecie. Tradycyjna irańska herbata jest czarna i zwykle mocno słodzona.
Historia i znaczenie herbaty w Iranie
Iran jest dziś liczącym się producentem i konsumentem herbaty, jej historia nie jest tu jednak zbyt długa w porównaniu z niektórymi innymi krajami, takimi jak Chiny czy Indie. Herbata przyjęła się w Iranie na dobre dopiero w XIX wieku, kiedy na kraj silnie oddziaływała kultura państw sąsiednich, zwłaszcza Rosji. Rosyjscy kupcy i podróżnicy prawdopodobnie przywieźli zwyczaj parzenia herbaty w samowarze, który szybko rozpowszechnił się w Iranie i stał się nieodłącznym elementem domów, herbaciarni, kawiarni i innych miejsc spotkań.
Irańczycy piją herbatę przez cały dzień: witając gości, podczas spotkań rodzinnych, przy rozmowach służbowych i przy wielu uroczystych okazjach.
Irańska herbata i jej przygotowanie
Irańczycy wolą czarną herbatę. Tradycyjnie podaje się ją w małych szklaneczkach, często mocno słodzoną cukrem kandyzowanym albo kawałkami cukru odłupanymi z głowy cukru.
Kostki cukru Irańczycy czasem wkładają wprost do ust i przez cukier powoli sączą herbatę. Ten sposób picia to charakterystyczny rys irańskiej kultury herbacianej (ja niestety się z tym nie spotkałem). Za to na każdym kroku zobaczysz, jak gorącą herbatę przelewa się na spodek i pije właśnie stamtąd.
Samowar i jak się go używa w Iranie
Samowar to tradycyjne urządzenie do przygotowywania herbaty, złożone z dużego metalowego naczynia z wewnętrzną rurą. W rurze rozpala się ogień (zwykle z węgla drzewnego, a dziś częściej elektrycznie), który podgrzewa wodę w naczyniu dookoła rury. Na górze samowara stoi zwykle dzbanek ze skoncentrowanym naparem. Przy podawaniu każdy nalewa sobie do szklanki odrobinę tego mocnego naparu i dopełnia szklankę gorącą wodą z samowara, według własnego gustu.
Produkcja herbaty w Iranie
Irańską herbatę uprawia się przede wszystkim w północnych prowincjach kraju, zwłaszcza w regionie Gilan, a także w prowincjach Mazandaran i Golestan na wybrzeżu Morza Kaspijskiego. W tych rejonach panują odpowiednie warunki klimatyczne - wysoka wilgotność, duże opady i łagodne temperatury - dzięki czemu krzew herbaciany dobrze się tu przyjmuje.
Choć produkcja herbaty ma w Iranie długą historię, krajowe zbiory nie wystarczają na pokrycie wysokiego spożycia. Iran musi więc część herbaty sprowadzać, głównie z Indii, Sri Lanki, Chin i innych krajów.
Kulturowe aspekty picia herbaty w Iranie
Herbata jest w Iranie symbolem gościnności i przyjaźni. Herbaciarnie to stały element irańskich miast i wsi - ludzie spędzają w nich czas na rozmowach, słuchaniu tradycyjnej muzyki, grach czy czytaniu poezji. Podanie herbaty gościom uchodzi za wyraz uprzejmości i szacunku.
Herbata jest w Iranie po prostu nieodłączną częścią życia.
