Co zjeść w Walencji
- Paella. Tradycyjne walenckie danie z ryżu, warzyw, mięsa i owoców morza. Paella pochodzi z okolic Walencji, a za granicą uchodzi za jedno z dań narodowych Hiszpanii.
- Horchata. Orzeźwiający napój z orzechów tygrysich moczonych w wodzie. Horchata to typowy napój Walencji, orzechy tygrysie uprawia się właśnie tutaj.
- Fartons. Podłużne słodkie bułeczki, które zwykle macza się w horchacie. Fartons upieczono po raz pierwszy w Walencji i są nierozerwalnie związane z tutejszą kulturą.
- Agua de Valencia. Alkoholowy koktajl z soku pomarańczowego, cavy, wódki i ginu. Ten napój powstał w barze Café Madrid w Walencji w 1959 roku.
- Buñuelos. Smażone kawałki ciasta, często nadziewane kremem, czekoladą albo słodkim purée z batatów. Buñuelos to tradycyjny walencki deser, jadany zwłaszcza podczas obchodów Las Fallas.
- Turrón. Nugatowy przysmak z migdałów, jajek i miodu, kojarzony przede wszystkim ze świętami Bożego Narodzenia. Choć turrón pochodzi z Jijony w prowincji Alicante, w Walencji cieszy się ogromną popularnością.
- Fideuà. Danie podobne do paelli, tyle że zamiast ryżu używa się cienkiego makaronu zwanego fideos. Fideuà wywodzi się ze Wspólnoty Walenckiej i jest ulubioną potrawą miejscowych rybaków.
- Arròs a banda. Danie z ryżu gotowanego na rybim wywarze, często podawane z alioli (majonezem czosnkowym). Również ta potrawa jest typowa dla Wspólnoty Walenckiej.
- Esgarraet. Sałatka z pieczonej papryki, suszonego dorsza i oliwy z oliwek. Esgarraet to tradycyjna walencka przystawka, czyli tapas.
- Orxata de xufla. Kolejna odmiana horchaty, tym razem ze świeżych orzechów tygrysich zamiast moczonych i suszonych. Ta wersja horchaty jest typowa dla okolic Walencji.
- … a do tego kolejnych 20 hiszpańskich dań z listy: Co zjeść w Hiszpanii.
Smacznego w Walencji!
Níspero de Callosa: nieśplik japoński z prowincji Alicante
Níspero de Callosa to nieśplik japoński z tarasów wokół miasteczka Callosa d'en Sarrià w prowincji Alicante, od 1992 roku z chronioną nazwą pochodzenia. Pomarańczowy owoc wielkości moreli je się świeży i obrany, ma soczysty słodki miąższ i kilka dużych pestek. Drzewo pochodzi z Chin, nazwę odziedziczyło po europejskiej nieszpułce, a sezon ma krótki - od kwietnia do końca maja.