Sütlaç: sütlü pirinç tatlısı
Sütlaç geleneksel bir Türk tatlısı. Kremsi bir sütlü pirinç tatlısı; yüzeyinde çoğu zaman kendine has, yanık bir kabuk oluşur.
Sütlacın Türk tatlıları arasında ayrıcalıklı bir yeri var. İki temel çeşidi bulunuyor: tencerede pişirilen klasik sütlaç ve yüzeyinde koyu kahverengiden siyaha varan kabarcıklar oluşana kadar toprak kaselerde fırında pişirilmeye devam edilen fırın sütlaç. Sofrada önüne genellikle bu fırınlanmış hâli gelir.
"Sütlaç" adı, daha eski "sütlü aş" ifadesinden türemiş. Türkiye'de sütlaç, baharatlı et yemeklerinden sonra mideyi yatıştırması beklenen hafif bir kapanış tatlısı olarak görülür.
Benzer sütlü pirinç tatlılarına dünyanın dört bir yanında rastlanır; bu da pirinçle sütün ne kadar evrensel bir ikili olduğunu gösteriyor. İspanya'da ve Latin Amerika'da adı arroz con leche; çoğu zaman tarçın ve limon kabuğu aroması daha belirgindir. Hindistan'da yapılan kheer daha sulu olur ve kakule, safran, bolca kuruyemişle pişirilir. Yunanistan'da ise Türk sütlacına çok yakın olan rizogalo var; ama çoğu zaman fırınlanmaz ve üzerine bolca tarçın serpilerek servis edilir. Britanya'daki rice pudding daha koyu kıvamlıdır ve çoğu zaman yalnızca üstü kabuk bağlasın diye değil, baştan sona fırında pişirilir.
Fotoğraftaki fırın sütlacı, geleneksel bir çorbacı olan Tarihi Konya Kellecisi'nde tattım (bkz. Konya'da nerede ne yenir?). Klasik bir toprak kasede geldi; ortasında belirgin biçimde koyu, neredeyse siyah bir kabuk vardı. Kıvamı kusursuz derecede pürüzsüzdü, pirinç yumuşaktı ama lapa olmamıştı, şekeri de tam kararındaydı. Bir porsiyonu 110 TRY (2,60 EUR) tuttu.
Afiyet olsun!
