Restauracja El Camino tapas: hiszpańska gościnność na praskich Vinohradach
Jest poniedziałek, szósta wieczorem. W restauracyjnych księgach rezerwacji to najbardziej niewdzięczna pora - początek tygodnia, kiedy większość lokali dopiero budzi się po weekendzie. Za oknami sypie ciężki mokry śnieg, a meteorolodzy ostrzegają przed gołoledzią, która może zamienić praskie ulice w lodowisko. Idealny wieczór na to, żeby zostać w domu, w cieple.
A jednak, kiedy otwierasz drzwi El Camino tapas na Vinohradach, trafiasz na rzeczywistość, o jakiej marzy każdy restaurator: komplet gości, do ostatniego miejsca.
Przygaszone światło, brzęk kieliszków z cavą i zapach, który przenosi Cię dwa tysiące kilometrów na południowy zachód. El Camino tapas to efekt pragnienia Davida Böhma, żeby sprowadzić do Pragi hiszpańską gościnność.
Słowo "tapas" budzi w czeskim kontekście czasem niefortunne skojarzenia - miseczki z oliwkami i podeschniętym serem do wina.
Tutejszy koncept jest bliższy temu, co w Hiszpanii nazywają alta cocina w małym formacie. Nie chodzi o "podjadanie", tylko o pełnoprawne przeżycie degustacyjne.
Już po drodze, przy barze, nie da się przeoczyć całej nogi Jamón Ibérico. To nie jest byle jaka szynka, ale kategoria Cebo de Campo - drugi najwyższy poziom szynki iberyjskiej, pochodzącej ze świń z wolnego wybiegu, które mają swobodę ruchu i są częściowo dokarmiane zbożem.
Kiedy na stole ląduje mini porcja degustacyjna, od razu widać marmurkową strukturę, tłuszcz topi się już w temperaturze pokojowej. Smak jest orzechowy, intensywny i długi.
A kiedy dojadamy ostatni plaster, przychodzi czas na główną decyzję wieczoru. El Camino ma swój sposób na to, żeby w pełni cieszyć się tutejszą kuchnią - tak zwane menu do dzielenia. Nie daj się jednak zwieść nazwie. W El Camino (najczęściej) nie nakładasz sobie jedzenia ze wspólnego półmiska na środku stołu.
Tutejsze podejście jest wygodniejsze. "Dzielenie się" oznacza tu wspólne jedzenie - wszyscy przy stole próbują tych samych dań w tym samym czasie, ale każdy gość dostaje własną, precyzyjnie skomponowaną miseczkę albo talerz.
To idealny kompromis: dzielisz z innymi wrażenia i rozmowę przy tym samym jedzeniu, a jednocześnie masz komfort własnej przestrzeni i porcji. Do wyboru są trzy warianty: cztero-, pięcio- i sześciodaniowa degustacja z deserem na koniec.
El Camino znaczy po hiszpańsku droga. Na naszej, kulinarnej, dajemy się prowadzić rekomendacjom obsługi. Od dzikiego łososia, świetnie zestawionego z cydrem i z migas, jedną z najbardziej tradycyjnych hiszpańskich potraw, której większość świata nie zna, przez kremową zupę z ryb i skorupiaków dochodzimy do przegrzebków.
To właśnie przy nich rozmowa po raz pierwszy zupełnie milknie i ustępuje miejsca czystemu kulinarnemu zachwytowi.
Przegrzebki to wymagający składnik, wystarczy sekunda za długo i robią się gumowate. Te są przygotowane perfekcyjnie, z wierzchu skarmelizowane, a w środku wciąż soczyste. Połączenie z jarmużem, sosem pil pil z wodorostów i marmoladą paprykową jest znakomite.
A potem jest jeszcze ośmiornica "a la moruno". Nawiązanie do mauretańskich wpływów w kuchni hiszpańskiej jest oczywiste. Nuta kminu rzymskiego miesza się z dymem wędzonego bakłażana. Tabbouleh zabarwione atramentem z mątwy przyjemnie równoważy danie swoją ziemistością. Ośmiornica jest miękka jak masło, a mimo to trzyma strukturę.
Kalafior z truflą był dla mnie jedynym słabszym momentem całej degustacji. Wyglądało pięknie: gruby plaster kalafiora, owszem, ładnie przypieczony, ale smakowo aż nazbyt neutralny. Osoba towarzysząca chwaliła za to również kalafior. Dania mięsne szybko jednak wracają na wcześniejszy poziom.
Kacza butifarra to wariacja na temat katalońskiej kiełbasy. Tutaj podawana jest z białą fasolą i mocnym kaczym sosem. To comfort food w najbardziej luksusowym wydaniu. Fasola jest maślana, kiełbasa soczysta, a sos tak mocny, że najchętniej wytarlibyśmy talerz chlebem do ostatniej kropli.
Finał mięsnej części naszego menu należy do wieprzowiny Ibérico. Mięso z czarnych świń słynie z jakości, a w El Camino podają je z patatas revolcanas (rozgniecione ziemniaki z papryką) i - dla wielu zaskakująco - z chipsami z wieprzowych uszu.
W El Camino każdy przy stole może wybrać deser osobno. Torrijas to hiszpańska wersja tostów francuskich, tylko dużo bogatsza. Tutaj nasączona mlekiem i przyprawami, przyrumieniona na złocisto i podawana z lodami o smaku słonego karmelu i kroplą sherry Oloroso. To deser, który znika z talerza szybciej, niż zdążysz powiedzieć "tinto de verano".
Chlebek bananowy z rumem i wędzonym miodem podnosi znaną domową klasykę do rangi ciekawszego deseru, nie sprawiając przy tym wrażenia przekombinowanego.
Na stronie El Camino próżno szukać zakładki "pairing win", a i tak go tu dostaniesz - w pełni spersonalizowany.
Drinkiem powitalnym w hiszpańskiej restauracji nie może być nic innego niż cava; Jazz Nature z winiarni Castell Sant Antoni to mały ukłon w stronę jazzowej harmonii. Rodzina Canalsów pozwoliła temu winu dojrzewać na osadzie przez 24 miesiące. Kupaż odmian xarel·lo, macabeu i parellada otwiera się w kieliszku nutami zielonego jabłka, brzoskwiń i białych kwiatów. To żywa, elegancka cava o doskonale zrównoważonej kwasowości.
Planowałem spędzić cały wieczór bez alkoholu i tylko "próbować" win osoby towarzyszącej. Pogodziłem się z karafką wody; kiedy powiedziałem o tym obsłudze, w odpowiedzi zobaczyłem tylko drobne, porozumiewawcze mrugnięcie, a na stole wylądowała Copenhagen Sparkling Tea Blå. Coś, czego zupełnie bym się tu nie spodziewał. W tym momencie byłem "ich", a "oni byli moi".
Ta duńska musująca herbata jest pięknym dowodem na to, że brak alkoholu nie oznacza braku smaku ani złożoności. Herbata Blå ("niebieska") opiera się na nutach jaśminu i rumianku, które podbija głębia zielonych herbat i delikatne garbniki darjeelinga w finiszu.
Menu czterodaniowe plus deser kosztuje w El Camino 1 450 CZK (58 EUR), pięć dań z deserem 1 650 CZK (66 EUR), a sześć dań z deserem 1 850 CZK (74 EUR).
W przewodniku kulinarnym Gault&Millau na rok 2025 restauracja El Camino dostała wysoką ocenę 14 punktów na dwadzieścia możliwych (dwie czapki), w przewodniku Michelin na rok 2026 prawdopodobnie jej zabraknie, a to wielka szkoda. Wyróżnienie należałoby jej się nie tylko za wzorową gościnność.
Smacznego!
El Camino tapas
