Co zjeść we Włoszech? Tradycyjne potrawy i specjały kuchni włoskiej | strona 4 z 6
Cannoli: sycylijskie rurki z ricottą
Cannoli to chrupiące smażone rurki nadziewane kremem z ricotty z owczego mleka, najsłynniejszy przysmak Sycylii. Nazwa pochodzi od trzciny, na którą kiedyś nawijano ciasto, historia od legend o haremie w Caltanissetcie i od klasztornych cukierni. Nadziewa się je tuż przed sprzedażą, inaczej skorupka wilgotnieje - i właśnie po tym poznaje się dobrą cukiernię.
I Segreti del Chiostro: klasztorna cukiernia w Palermo
Cukiernię I Segreti del Chiostro w Palermo zdradza tylko szyld przed klasztorem Santa Caterina. W środku, według przepisów mniszek klauzurowych, powstają cannoli, cassata i piersi świętej Agaty - słodycze, które od stuleci sprzedawano przez obrotowy bęben w murze. A w cenie ciastka jest jeszcze ogród w wirydarzu i widok z dachu klasztoru.
Stigghiola di vitello: sycylijskie grillowane jelitka cielęce
Stigghiola di vitello to cielęce jelita cienkie zwinięte na szpikulcu i wygrillowane nad węglem drzewnym, uliczne danie z Palermo, które dziś jest wspólne całej Sycylii. Po wygrillowaniu kroi się je na kawałki, soli, skrapia cytryną i jada rękami, bez dodatków. Nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa oznaczającego jelitko, historia sięga "piątej ćwiartki" - wszystkiego, co w rzeźni zostawało biedniejszym.
Stigghiola: sycylijskie grillowane jelitka jagnięce
Stigghiola to sycylijskie uliczne danie z oczyszczonych jelitek jagnięcych lub koźlęcych, które zwija się wokół dymki i natki pietruszki, a potem grilluje nad węglem drzewnym. Należy do kuchni piątej ćwiartki i grilluje się ją na całej wyspie, w Mesynie pod nazwą tajuni. Podaje się ją gorącą, tylko z solą i cytryną, najczęściej wieczorem przy budce, którą wypatrzysz po zapachu dymu.
Targowisko Vucciria: tu Palermo zarywa noce
Vucciria nie jest ani najstarszym, ani największym z palermskich targowisk, ale jako jedyna trafiła do powiedzenia i do galerii. Za dnia senne uliczki z garstką straganów i wiecznie mokrym brukiem, po zmroku grill, dym, muzyka i tłumy. Dlaczego według powiedzenia bruk targowiska nigdy nie wysycha, co ma z tym wspólnego Renato Guttuso i dlaczego wolę Ballarò.
Cartocci siciliani: smażone drożdżowe rurki z ricottą
Cartocci siciliani to smażone rurki z ciasta drożdżowego, obtoczone w cukrze i nadziewane słodzoną ricottą z kawałkami czekolady. To bliski krewny cannoli z Palermo, gdzie rano kupuje się je do kawy w barze albo w piekarni. W Palermo nazywa się je także Macallè - od etiopskiego miasta, choć nikt nie wie dlaczego. Dziś sprzedaje je cała Sycylia.
Cornetto: włoska odpowiedź na croissanta
Cornetto to włoski odpowiednik croissanta: warstwowe ciasto drożdżowe zwinięte w rożek, z jajkami i cukrem w cieście, miększe i słodsze od francuskiego oryginału i niemal zawsze nadziewane kremem, czekoladą, marmoladą albo kremem pistacjowym. Na północy Włoch mówi się na nie brioche, w sklepie croissant, przy ladzie cornetto. Jada się je rano do cappuccino, a jego rodowód sięga średniowiecznego Wiednia, nie Paryża.
Pardulas: sardyńskie ciasteczka z ricottą
Pardulas to małe sardyńskie ciasteczka z cienkiego ciasta szczypanego palcami, nadziewane owczą ricottą z szafranem i skórką cytrusową, pieczone na złoto. Dawniej wielkanocny wypiek, który dzieci roznosiły w Zaduszki, dziś piecze się na Sardynii przez cały rok - a z regionu na region zmienia się nazwa i nadzienie: w jednych stronach nadziewa się je świeżym serem, w innych dodaje się rodzynki. Skąd wzięła się ich nazwa, do dziś nie wiadomo na pewno.
Crostata: włoska tarta z kratką
Crostata to włoska tarta z kruchego ciasta, z warstwą konfitury albo kremu i z kratką z pasków ciasta na wierzchu. W domu piecze się ją na niedzielę, w barze podaje się ją do kawy, a w piekarni kupisz ją na wagę. Nazwę wzięła od skórki, nie od nadzienia, a pod własną nazwą jest poświadczona we włoskich książkach kucharskich z XV wieku. Jej najbliższą krewną jest austriacka Linzer Torte.
Pizzeria Cerere: rodzinna pizzeria z pięcioma stolikami w Cagliari
Mała rodzinna pizzeria w centrum Cagliari: pięć stolików, on przy piecu, ona na sali i nazwa od rzymskiej bogini urodzaju. Pizzeria Cerere jest otwarta także w niedzielę i poniedziałek, kiedy większość miasta ma zamknięte, a oprócz dwudziestu pizz trzyma w karcie sardyńską klasykę z pecorino i suszoną kiełbasą. Do tego niefiltrowana Ichnusa z pobliskiego Assemini.