Pieczywo | strona 2 z 4
Simit: tradycyjne tureckie pieczywo
Simit to tradycyjne tureckie pieczywo w kształcie koła z dziurką pośrodku, obsypane ziarnami sezamu. Jego historia sięga czasów Imperium Osmańskiego, a uliczna sprzedaż stała się nieodłączną częścią tureckiej kultury. Tradycyjnie towarzyszy mu turecka herbata albo ayran, a do tego ser, oliwki czy pomidory. Simit to jeden z najbardziej wyrazistych symboli tureckiej kuchni.
Açma: tradycyjne tureckie słodkie pieczywo
Açma to tradycyjne tureckie, lekko słodkie pieczywo. Açma jest powszechnie dostępna w piekarniach, cukierniach i w ulicznych budkach w całym kraju. Klasyczna wersja jest bez farszu, ale są też warianty z serem kaşar, oliwkami albo farszem jak na pizzę. Açma to jeden z symboli tradycyjnego tureckiego śniadania.
Taftoon: najpowszechniejszy irański chleb
Taftoon należy do najstarszych i najczęściej spotykanych rodzajów pieczywa w Iranie. Ten cienki, lekko sprężysty chleb przygotowuje się z mąki pszennej, wody, drożdży i soli. Wyrośnięte ciasto rozwałkowuje się ręcznie na placki i tradycyjnie piecze na ścianach rozgrzanego pieca typu tandoor. W nowoczesnych piekarniach używa się już często pieców obrotowych, które pozwalają na większą produkcję. Taftoon ma wiele odmian.
Sangak: irański chleb narodowy
Sangak to tradycyjny irański chleb pełnoziarnisty. Jego nazwa pochodzi od perskiego słowa "sang" (kamień) i nawiązuje do wyjątkowego sposobu wypieku na rozgrzanych kamykach. Ten cienki, podłużny placek o długości 70 - 80 cm ma nieregularne brzegi i charakterystyczne wgłębienia na powierzchni. Sangak podaje się świeży, często jeszcze ciepły, i jest nieodłączną częścią irańskiej kuchni.
Nan-e khoshk: irański suchy chleb
Nan-e khoshk, dosłownie "suchy chleb", to tradycyjny irański chleb znany z prostoty, długiej trwałości i wszechstronności. Powstaje z mąki, wody i soli; ciasto rozwałkowuje się na cienkie placki i piecze w wysokiej temperaturze, dzięki czemu nabiera charakterystycznej chrupkości. Często bywa wzbogacony o nasiona. Chleb jest popularny w całym Iranie, podaje się go do serów, jogurtów czy zup, a dzięki trwałości świetnie sprawdza się w podróży.
Nan-e ghandi: perski słodki chleb
Nan-e ghandi, znany jako perski słodki chleb, to tradycyjne irańskie pieczywo o miękkiej, puszystej strukturze i słodkim smaku. Nazwa pochodzi od perskich słów "nan" (chleb) i "ghand" (cukier), które dobrze oddają jego charakter. Nan-e ghandi jest symbolem gościnności - podaje się go do herbaty lub kawy na rodzinnych i towarzyskich spotkaniach.
Khobz: typowy płaski chleb Afryki Północnej
Khobz to tradycyjny płaski chleb, nieodłączna część kuchni Afryki Północnej - spotkasz go przede wszystkim w Maroku, Algierii i Tunezji. Powstaje z prostych składników: mąki pszennej, wody, soli i drożdży. Ten uniwersalny chleb jest nie tylko dodatkiem do dań - nabiera się nim też sosy i zupy.
Tandyr nan: tradycyjny środkowoazjatycki chleb
Tandyr nan to tradycyjny chleb o tysiącletniej historii, wywodzący się z Azji Środkowej i sąsiednich regionów. Piecze się go w wyjątkowym glinianym piecu zwanym tandyr. W Kirgistanie tandyr nan jest podstawą wyżywienia i symbolem gościnności. Wypieka się go codziennie, zdobi ornamentami i podaje do każdego posiłku. Chleba nie kroi się nożem, tylko rwie rękami. Nigdy też nie kładzie się go na ziemi, co odzwierciedla głęboki szacunek, jakim darzą go miejscowi.
Bajgiel: typowe polskie pieczywo
Bajgiel to typowe polskie pieczywo, którego historia sięga XVII wieku. Okrągły kształt symbolizuje wieczność i ma przynosić szczęście, a wyjątkowy sposób przygotowania, w którym ciasto przed pieczeniem gotuje się w wodzie, daje mu niepowtarzalną teksturę - chrupiącą skórkę i miękki, puszysty środek. Po drugiej wojnie światowej bajgle niemal zniknęły z Polski, ale po upadku komunizmu wróciły w wielkim stylu i dziś spróbujesz ich w rzemieślniczych piekarniach i kawiarniach w całym kraju.
Lawasz: ormiański chleb pieczony na ścianie pieca
Lawasz to cienki przaśny chleb z mąki, wody i soli, który w Armenii piecze się przyklejony do rozgrzanej ściany glinianego pieca tonir. W niecałą minutę się wybrzusza i zdejmuje go hakiem; świeży jest giętki jak tkanina, suszony wytrzymuje miesiące. Armenia wpisała go w 2014 roku na listę UNESCO, dwa lata później cienkie placki wpisało pięć innych krajów.