Pomysły na jedzenie z całego świata | strona 60 z 66
Bifana: portugalska kanapka z wieprzowiną
Bifana wygląda skromnie: kilka cienkich plasterków wieprzowiny w bułce papo-seco. A jednak należy do sztandarowych dań Portugalii - z Alentejo trafiła na lady od Lizbony po Porto, a przepisu na sos każdy lokal strzeże jak oka w głowie. Co oznacza wołowa nazwa, skąd się bifana wzięła i dlaczego w Condze w Porto lepiej nie gryźć jej od razu.
Portugalskie sardynki: przysmak z puszki
W Portugalii konserwy z sardynek sprzedaje się w sklepach, które przypominają perfumerię, a do domu wozi się je zamiast biżuterii. Dlaczego narodowa ryba nosi nazwę obcej wyspy, dlaczego Portugalczycy tak długo nie chcieli uznać własnego pierwszeństwa w konserwowaniu i po czym poznać dobrą puszkę? I uwaga przy zakupach: nie każda portugalska sardynka kiedykolwiek pływała.
Papas de sarrabulho: portugalska kasza z krwi
Portugalskie słowo sarrabulho oznacza zamęt, ale też gęstą kaszę ze świniobicia z wieprzowej krwi, mięsa i kminu rzymskiego. Gotuje się ją na północy kraju, od Bragi po Porto, na południu się nie przyjęła, a europejski certyfikat dostało tylko jej ryżowa krewna z Ponte de Lima. Podróżnikowi z morawskiej wsi przypomni na dodatek domową czerninę - tyle że zamiast majerankiem pachnie kminem rzymskim.
Beijinhos de amor: słodkie pocałunki z Lousady
Trzy całe jajka i piętnaście żółtek na sześćset gramów ciasta - już sam przepis zdradza, że beijinhos de amor mają klasztorny rodowód. Pocałunki miłości, małe żółtkowe ciasteczka w cukrowej skorupce z portugalskiej Lousady, wytrzymują kilka miesięcy i przetrwają nawet drogę do domu w walizce. Skąd wzięła się ich nazwa i dlaczego najbardziej znany wytwórca ma siedzibę poza granicami gminy?
Restauracja Vallmo, Praga: sześć dań od zwycięzcy Kryształowej Pinezki
Sześć dań szefa kuchni Martina Makovički - od tatara z karpia w ogórkowej zupie po budyń makowy nakładany przy stole z wielkiego kociołka. Restauracja Vallmo kilka kroków od praskiego bulwaru Náplavka zdobyła pierwszą Kryształową Pinezkę od Google jako najlepiej oceniany lokal w Pradze, więc poszedłem osobiście przeliczyć te gwiazdki.
Restauracja Dejvická 34, Praga: obiad przy chef's table w 2022 roku
Włoska restauracja Dejvická 34 by Tomáš Černý zawdzięcza nazwę po prostu swojemu adresowi - a od listopada 2021 roku ma wyróżnienie Bib Gourmand przewodnika Michelin. Obiad z czerwca 2022 roku to smażone oliwki Ascolana, spaghetti z ośmiornicą, deser z białej czekolady i różowa Franciacorta. Przystawkę przyniósł do stołu sam szef kuchni.
Azjatycka żywność w Pradze: Sapa i ulica Zlatnická
Targowisko Sapa na południowym skraju Pragi to wietnamskie miasto w mieście - z przedszkolem, świątynią buddyjską i hurtownią Tamda Foods, w której kupują też Czesi. Na mniejsze zakupy wystarczy niepozorny sklepik przy ulicy Zlatnická obok Palladium, który z tyłu chowa ladę chłodniczą z kolendrą i świeżą perillą. Przewodnik po dwóch praskich adresach z azjatyckimi składnikami.
Cornetto: włoska odpowiedź na croissanta
Cornetto to włoski odpowiednik croissanta: warstwowe ciasto drożdżowe zwinięte w rożek, z jajkami i cukrem w cieście, miększe i słodsze od francuskiego oryginału i niemal zawsze nadziewane kremem, czekoladą, marmoladą albo kremem pistacjowym. Na północy Włoch mówi się na nie brioche, w sklepie croissant, przy ladzie cornetto. Jada się je rano do cappuccino, a jego rodowód sięga średniowiecznego Wiednia, nie Paryża.
Pardulas: sardyńskie ciasteczka z ricottą
Pardulas to małe sardyńskie ciasteczka z cienkiego ciasta szczypanego palcami, nadziewane owczą ricottą z szafranem i skórką cytrusową, pieczone na złoto. Dawniej wielkanocny wypiek, który dzieci roznosiły w Zaduszki, dziś piecze się na Sardynii przez cały rok - a z regionu na region zmienia się nazwa i nadzienie: w jednych stronach nadziewa się je świeżym serem, w innych dodaje się rodzynki. Skąd wzięła się ich nazwa, do dziś nie wiadomo na pewno.
Crostata: włoska tarta z kratką
Crostata to włoska tarta z kruchego ciasta, z warstwą konfitury albo kremu i z kratką z pasków ciasta na wierzchu. W domu piecze się ją na niedzielę, w barze podaje się ją do kawy, a w piekarni kupisz ją na wagę. Nazwę wzięła od skórki, nie od nadzienia, a pod własną nazwą jest poświadczona we włoskich książkach kucharskich z XV wieku. Jej najbliższą krewną jest austriacka Linzer Torte.